Tot zover de landing.
Direct nadat Artemis II vorige maand perfect rond de maan zeilde – vier astronauten, zonder gedoe – draaide NASA zich om. Moeilijk. De focus verschoof onmiddellijk naar Artemis III. De volgende testvlucht. De laatste voordat we daadwerkelijk op maangrond landen. Of tenminste, zo hebben ze het gepitcht. Tot ze dat niet deden.
De spil
Artemis III gaat niet meer naar de maan.
In ieder geval niet het landingsgedeelte. Het wordt eind 2025 gelanceerd? Nee, wacht, eind 2027. De datum is los, het plan is vloeiend. Oorspronkelijk was dit de missie die laarzen op het grijze stof zou zetten. In februari schrapte NASA het landingsidee. Nu is het slechts een orbitale test. Een dok. Een handdruk in het vacuüm van de ruimte.
De Orion-capsule – dezelfde boot die de Artemis II-bemanning rond de maan en terug bracht – zal proberen aan te meren bij een maanlander terwijl hij zich in een baan om de aarde bevindt. Twee bedrijven bieden op dit optreden. Het ruimteschip van SpaceX. De Blauwe Maan van Blue Origin. Beide zijn nooit getest in deze specifieke configuratie. Het is een wirwar van variabelen.
Maar NASA wil dat de astronauten meer doen dan alleen twee schepen in elkaar klikken. Ze willen dat de bemanning Orion verlaat. Om in de lander te stappen. Om de overdracht te simuleren die uiteindelijk zal beslissen of mensen op de maan blijven of naar huis gaan.
“Voor de eerste keer zal NASA meerdere ruimtevaartuigen coördineren… waarbij nieuwe mogelijkheden worden geïntegreerd”, zegt Jeremy Parsons van het Moon to Mars-programma. Hij is blij met de complexiteit. “We integreren meer partners… om ons te helpen leren.”
Wat leren? Hoe de hardware met de mensen praat. Hoe de mensen met de grondteams praten. Hoe chaos wordt beheerd.
De Orion-capsule krijgt ook een nieuwe verfbeurt – nou ja, een nieuw hitteschildontwerp bedoeld om het risico tijdens atmosferische terugkeer te verkleinen. En de bemanning zal er langer in zitten dan de 10-daagse sprint van Artemis II. Hoe lang nog? Niemand zegt.
Wat is nog donker
Er is veel dat we niet weten.
De lanceringsdatum? Ongeveer eind 2027. Dat is een periode van vijf jaar. Wijd open. Wie zijn de astronauten? Geclassificeerd. Of misschien gewoon nog niet klaar. De duur van de missie? Alleen raadspelletjes. Het oude plan vereiste drie tot vier weken, gebaseerd op ESA-gegevens. Nieuw bereik? Wie weet.
Hoe zit het met de wetenschap? Zullen ze een experiment laten vallen? Het interieur aanpassen? De omgeving aanpassen? Stilte uit Houston. Zelfs de baan is wazig. Het zal een lage aarde zijn, ergens minder dan 2.000 km hoger, vergelijkbaar met Apollo 9 in 1969. Herinner je je Apollo 9 nog? Drie jongens in een lage baan om de aarde speelden verkleedpartijen met de maanmodule, terwijl de rest van ons wachtte op een maanwandeling. Artemis III voelt zo. Gewoon… duurder.
De echte spanning? Bereidheid.
Starship en Blue Moon zijn te laat. Chronisch, hinderlijk laat. Dat geldt ook voor de nieuwe generatie ruimtepakken van Axiom Space. De bemanning zou ze testen tijdens een ruimtewandeling buiten de capsule. Zullen de pakken op termijn bestaan? De bedrijven zweren dat dit zo zal zijn. Ze zweren altijd.
Is het een gok? Waarschijnlijk.
Maar NASA zegt dat ze binnenkort meer details zullen delen. Bekijk deze ruimte, zoals het persbericht vrolijk besluit. Wij kijken. De klok tikt. En de Maan wacht, geduldig als altijd, terwijl de politieke en technische vertragingen op aarde voortduren.
Misschien maken ze het venster van 2027. Misschien niet.
