Friedrich Froebel gaf niet alleen les aan kinderen. Hij veranderde de manier waarop we naar de vroege kinderjaren kijken volledig. Geboren in Oberweissbach, Thüringen, in 1782, werd hij de architect van de moderne kleuterschool. Het concept was niet alleen een schattige naam. Het kwam van zijn Duitse term voor ‘tuin van kinderen’. Planten groeien als ze de ruimte krijgen. Froebel geloofde dat dezelfde logica op mensen van toepassing was.
Hij liet zich zwaar inspireren door Johann Heinrich Pestalozzi. Maar Froebel ging verder. Hij verzette zich tegen de strenge oefeningen die gebruikelijk waren in het 19e-eeuwse onderwijs. Kinderen waren geen lege vaten die gevuld moesten worden met feiten. Het waren actieve agenten. Zijn methode was gericht op zelfactiviteit. Spelen was geen onderbreking van het leren. Het was het leren zelf.
Het is niet de taak van de leraar om te indoctrineren. Het is bedoeld om zelfexpressie door spel aan te moedigen.
Deze verschuiving herdefinieerde de rol van de leraar. In plaats van stilte en gehoorzaamheid af te dwingen, werd aan docenten gevraagd om de verkenning te begeleiden. Froebel richtte in 1837 een kleuterschool op om deze ideeën te testen. Later hernoemde hij het om zijn visie weer te geven. De impact golfde naar buiten. Het beïnvloedde latere reuzen als John Dewey. Tegenwoordig draagt het kleuteronderwijs nog steeds zijn vingerafdruk.
Froebel stierf in Marienthal, nabij Bad Liebenstein, in 1852. Zijn fysieke erfenis eindigde daar. Zijn onderwijsfilosofie deed dat niet.
