Het vinden van een digitale IMAX-stoel voor The Odyssey is eenvoudig. Of tenminste, dat was het vroeger. Nu? Je kunt beter weken vooruit boeken. Maar als je de film wilt zien zoals Christopher Nolan het bedoeld heeft – op echte 70mm-film geprojecteerd in dat enorme IMAX-formaat – krijg je een ander soort hoofdpijn.
Slechts 41 theaters ter wereld kunnen dit aan.
Het is geen marketinggimmick. Het gaat niet om het opdrijven van de ticketprijzen. Dat komt omdat de machines niet meer bestaan. Niemand bouwt ze. Niemand weet echt hoe je ze moet repareren. En de technologie die hen aandrijft is niet een of ander futuristisch wonder. Het komt uit de jaren zestig.
Waarom zijn er zo weinig 70 mm IMAX-theaters over?
We gaan ervan uit dat IMAX hightech is. Het heeft een reputatie voor geavanceerde beelden, CGI-brillen en strakke digitale projectie. De meeste moderne IMAX-schermen gebruiken dubbele 2K digitale projectoren. Ze zijn standaard. Herstelbaar. In massa geproduceerd.
Echte 70 mm IMAX is een monster.
Deze projectoren wegen twee ton. Ze zijn ruim 5,5 meter hoog. Ze hebben hun eigen xenonlamp, pompen en waterkoelsystemen nodig. Ze zien er niet uit als iets dat je in een standaardtheater hebt gezien.
Richard Gelfond, CEO van IMAX, vertelde Variety dat de toeleveringsketen kapot is. “Ze hebben al zo’n vijftig jaar geen nieuwe IMAX-filmprojectORS meer gemaakt.” Dus wat doen ze? Ze passen oude aan. Ze herbouwen ze. Het is een speurtocht naar onderdelen die niet meer zijn vervaardigd sinds het einde van het productietijdperk.
Hoe verhoudt fysieke 70 mm-film zich tot digitaal?
De film zelf is een beest.
Digitale bestanden zijn licht. 70 mm molens zijn zwaar. Een film van twee en een half uur beslaat bijna 16 kilometer aan film. Hij weegt 550 pond. Het printen van slechts één rol kost $36.000. De Odyssee duurt bijna drie uur. Doe de wiskunde.
Je kunt de film er niet zomaar in laten glijden. De rollen komen in stukken aan. Technici moeten ze urenlang met de hand aan elkaar plakken. Ze stellen een schaal samen die vier tot zes voet breed is. Om hem te verplaatsen heb je een speciale vorkheftruck nodig.
Eén pauze. Eén jam. Je bent dood in het water.
Er is geen digitale back-up. Als de film breekt, wacht je. Als de projector hoest, bid je. De institutionele kennis die nodig is om deze machines te repareren, verdwijnt. We zijn de fabrieken kwijtgeraakt. We zijn de ingenieurs kwijtgeraakt. Wat overblijft is een op maat gemaakte technische oplossing die is gebouwd voor een fysiek probleem dat zichzelf tientallen jaren geleden oploste toen digitaal de overhand kreeg.
“Een 15/70 mm-projector is een op maat gemaakte technische oplossing… ontworpen voor en ingebouwd in een productietijdperk dat tientallen jaren geleden eindigde.” – Roodhaainieuws
Moet u op zoek gaan naar een screening van 70 mm?
Lukt het jou om één van die 41 locaties te vinden? Gaan.
Je kijkt niet zomaar een film. Je bent in realtime getuige van een archeologische opgraving. Het is kwetsbaar. Het is luid. Het is zwaar. En het zou wel eens de laatste keer kunnen zijn dat iemand het zo ziet.
De industrie ging verder. De machines bleven. Voor nu.
