Zmiany zanikają podczas przerwy. Nie z głośnym hukiem, ale poprzez ciche, niezauważalne zmiany polityki w ciągu ostatniej dekady. Amerykańska Akademia Pediatrii (AAP) w końcu zabrała głos. Nowy raport wzywa do zaprzestania działalności szkół. Przestań wkraczać w czas zabawy.
Jednocześnie rząd wydaje surowe ostrzeżenie dotyczące czasu spędzanego przed ekranem.
Reporterzy EdSurge, Lauren Coffey i Nadidia Tamez-Robledo, łączą kropki. Zadają trudne pytanie. Co się dzieje, gdy dzieci są dosłownie „ściśnięte”? Mniej interakcji w świecie rzeczywistym, większa presja. To dziwne równanie.
Gra nie wchodzi w grę
Po raz pierwszy od 2013 roku AAP zaktualizowało swoje zasady dotyczące zmian. To jest ważne. Zmiany dotyczą zarówno gimnazjów, jak i szkół ponadgimnazjalnych. Zmiany są teraz istotne nie tylko dla młodszych uczniów.
Rozważmy przykład Massachusetts. Jedna z szkół średnich przeżywa kryzys. Przewlekła absencja osiągnęła 35%. Wprowadzono przerwy fizyczne. Minął rok. Nieobecności spadły do 23%.
Aktywność fizyczna buduje poczucie przynależności. Poczucie przynależności wpływa na frekwencję. Prosta logika, której często brakuje na spotkaniach kadry kierowniczej.
Aktywność fizyczna i poczucie przynależności to potężne dźwignie zwiększające frekwencję w szkole.
Wojna ekranowa
Jest jeszcze problem ekranów. Sekretarz zdrowia USA Robert F. Kennedy Jr. wydał oficjalne ostrzeżenie. Wzywa do wprowadzenia zakazu korzystania z telefonu przez cały dzień szkolny. Od połączenia do połączenia. Sugeruje umieszczanie na aplikacjach naklejek ostrzegawczych. Nawoływał nawet do zniesienia algorytmów rekomendacji dla dzieci.
Na papierze brzmi rozsądnie. Może.
Naukowcy są ostro krytyczni. Mówią, że dane pokazują jedynie korelację. Ale nie przyczynowość. Wiemy, że dzieci spędzają dużo czasu przed ekranami, co wiąże się z negatywnymi konsekwencjami. Ale nie wiemy, że ekrany powodują takie efekty. Wina może leżeć gdzie indziej.
Jest tu jeszcze jeden haczyk. Ograniczenia szkodzą bezbronnym dzieciom. Uczniowie korzystający z Indywidualnych Planów Kształcenia (IEP) często korzystają z urządzeń, aby uzyskać dostęp do informacji. Potrzebują tych technologii, aby działać. Całkowity zakaz ignoruje ich potrzeby. Przykazanie to uznaje. Ale to nie rozwiązuje problemu. Napięcie pozostaje nierozwiązane.
Zakazujemy narzędzia bez zrozumienia szkód.
A co z rodzicami? Nauczycielstwo? Firmy technologiczne? Czekają na nowe instrukcje. A może po prostu patrzymy, jak dzieci siedzą cicho. W milczeniu wpatrując się w ekrany, podczas gdy w oddali huczy szkolny plac zabaw.
