“Deze planeet vertegenwoordigt mogelijk de overgang tussen kleine gasreuzen en grote rotsachtige planeten.”
49 lichtjaar.
Dat is dichtbij genoeg voor een kosmische buur, maar ver genoeg om geduld te vereisen. LHS 114 b staat daar in het donker. Gevonden in 2017.
Onderzoekers beschouwden het lange tijd als eersteklas onroerend goed.
Waarom? Het raakt de grote drie.
- Rotsachtig.
- Juiste temperatuur voor vloeibaar water.
- Een sfeer.
Collin Cherubijnen. Postdoctoraal onderzoeker aan Harvard. Hij leidt de leiding. Gepubliceerd in Wetenschap. Hij zegt dat deze ontdekking de kans vergroot dat daar leven zou kunnen bestaan. Geen zekerheid. Maar waarschijnlijkheid.
Nog een punt.
De ster zelf? Rustig. Geen gewelddadige uitbarstingen. Geen coronale massa-uitstoot om de planeet kaal te maken. Een vriendelijke gastheer voor een rotsachtige gast.
“Een ander groot ding… is dat het toevallig om een relatief stille ster draait.”
Mars kan geen helium vasthouden. Te licht. Zweeft weg.
Maar als LHS 1b helium de ruimte in lekt, impliceert dat iets anders. Iets diepers. Een dikkere atmosfeer eronder. Eén die zwaardere gassen opvangt.
Water verbergt zich waarschijnlijk aan de oppervlakte. Afgeschermd door de lucht. Beschermd tegen straling.
Cherubijnen keken naar het licht. Met name het infrarood. De Magellan Clay Telescope ving golflengten op die werden geabsorbeerd door heliumatomen die werden verwarmd door röntgenstraling van sterren.
Er kwamen gegevens binnen.
Hij zag het.
Toen kwam de schok.
Hij keek opnieuw in 25.
Weg.
Heeft hij het gemist? Heeft hij het uitgevonden?
Laura Kreidberg van het Max Plan Instituut noemt het een “buikgerommel”. Sceptisch? Een beetje. Maar ze laat het toe. Variabiliteit gebeurt. Atmosferen veranderen.
Misschien.
Het helium verschijnt als het opgewonden is. Wanneer de energietoestand verandert, kan deze zich voor onze sensoren verbergen. Zelfs als de hoeveelheid ontsnappend gas identiek is, zien we verschillende afbeeldingen.
Temperatuur.
Magnetische activiteit.
Banen.
Alle mogelijkheden.
Dit gaat in tegen het oude idee. Degene die zegt dat zo’n planeet miljarden jaren geleden zijn helium had moeten verliezen. Het zou onvruchtbaar moeten zijn. Kaal.
Het is niet kaal. Het staat op het punt kaal te worden. Krimpen. Van sub-Neptunus tot superaarde.
Een momentopname.
We zien een wereld in realtime evolueren. Of wat er op lijkt.
Kreidberg zegt het duidelijk. Wij kijken naar de kloof. De brug tussen de kleinste gasreuzen en de grootste rotsachtige werelden.
Volgende stop: Hubble en Webb. Het Rocky Worlds-programma wil er dieper op ingaan. Ze hebben hun eigen doelen. Hun eigen prioriteiten.
Maar de Cherubijnen hebben het al gedaan. Hij versloeg ze met de vuist.
Dus wat nu? Wij wachten.
Zien we het de volgende keer weer? Misschien. Misschien niet.
