Niedawne znaleziska archeologiczne potwierdzają, że neandertalczycy potrafili polować na grubego zwierza, w tym na starożytne słonie, w Europie ponad 120 000 lat temu. Odkrycie, którego przedmiotem są wykopaliska w Lehringen w Niemczech, rozwiązuje wieloletnią zagadkę dotyczącą związku między neandertalczykami a megafauną. Dowody wyraźnie wskazują na strategiczne polowania, a nie przypadkowe spotkania z tymi ogromnymi zwierzętami.
Odkrycie z 1948 roku i nierozwiązane problemy
W 1948 roku paleontolodzy-amatorzy odkryli szczątki słonia piłokształtnego – jednego z największych ssaków lądowych w Europie – wraz z nienaruszoną drewnianą włócznią. Chociaż włócznia niewątpliwie została wykonana przez neandertalczyków, nie było jasne, czy aktywnie polowali na słonie, czy też obecność włóczni była przypadkowa. Przez prawie osiem dekad to pytanie pozostawało otwarte.
Ostateczny dowód polowań na neandertalczyków
Nowa analiza miejsca wykopalisk i szczątków szkieletowych dostarczyła przekonujących dowodów. Naukowcy odkryli wyraźne ślady na żebrach i kręgach słonia, które wskazują, że tusza została celowo zabita. Zwierzę, około 30-letni samiec, poddano systematycznej obróbce, a neandertalczycy otwierali jamę klatki piersiowej, aby usunąć wnętrzności i wydobyć tysiące funtów mięsa i tłuszczu. Potwierdza to ich zdolność do zabijania i wykorzystywania dużej zwierzyny.
Poza słoniami: zróżnicowana strategia polowań
Na miejscu odkryto także szczątki wymarłego tura, starożytnego gatunku dzikiego bydła, co jeszcze bardziej potwierdza umiejętności łowieckie neandertalczyków. Tury były potężnymi stworzeniami, mierzącymi prawie 2 metry wzrostu i szerokimi rogami, co czyniło je trudnymi celami. Obecność szczątków słoni i turów sugeruje różnorodne strategie łowieckie stosowane przez neandertalczyków w Lehringen.
Szersze implikacje
Oprócz megafauny na miejscu odnaleziono szczątki mniejszych zwierząt, takich jak żółwie, ptaki i ryby, a także materiał roślinny. To pokazuje, że neandertalczycy nie skupiali się wyłącznie na grubej zwierzynie, ale korzystali z różnorodnych zasobów. Badania pokazują, że neandertalczycy polowali z poziomem umiejętności porównywalnym z wczesnym Homo sapiens z tego samego okresu.
„Neandertalczycy wielokrotnie spędzali długie okresy w pobliżu jeziora, stosując różnorodne strategie łowieckie” – wyjaśnia Ivo Verheyen, bioarcheolog zaangażowany w badania. „Ważne były duże ilości mięsa, ale potrzebowali także szpiku kostnego i futra”.
Odkrycia w Lehringen stanowią ważny wkład w naszą wiedzę o kulturze neandertalczyka, używaniu narzędzi i metodach łowieckich. Potwierdza to, że neandertalczycy nie tylko przeżyli, ale także byli utalentowanymi myśliwymi, zdolnymi do strategicznego polowania i przetwarzania ogromnej zwierzyny, co radykalnie zmienia nasze rozumienie ich zdolności poznawczych i behawioralnych.
