Naukowcy odzyskali i zsekwencjonowali pełny genom wymarłego nosorożca włochatego (Coelodonta antiquitatis ) z nieoczekiwanego źródła: zawartości żołądka 14 400-letniego, naturalnie zmumifikowanego wilczka odkrytego na Syberii. To niesamowite znalezisko zapewnia nowy wgląd w ostatnie dni tej kultowej megafauny epoki lodowcowej.
Dobrze zachowana genetyczna kapsuła czasu
Nosorożec włochaty, bliski krewny współczesnych nosorożców, został przystosowany do trudnych warunków stepowego krajobrazu plejstoceńskiego ze względu na grubą sierść i masywne rozmiary. Dowody paleontologiczne sugerują, że zniknął on około 14 000 lat temu, chociaż najnowsze dowody sugerują, że niektóre populacje mogły przetrwać aż do 9 000 lat temu. Uzyskanie dobrze zachowanego DNA wymarłych zwierząt ma kluczowe znaczenie dla zrozumienia ich historii ewolucyjnej i czynników, które doprowadziły do ich śmierci. Ten konkretny okaz wyróżnia się tym, że tkanki nosorożca zostały zjedzone przez wilka na krótko przed własną śmiercią, tworząc niemal nieskazitelny obraz genetyczny.
Zaskakująco zdrowa pula genów
Analiza ujawniła coś nieoczekiwanego: populacja nosorożców wydaje się być genetycznie stabilna i zdrowa tuż przed wyginięciem. DNA nie wykazało żadnych dowodów na chów wsobny ani upadek gatunku, co sugeruje, że gatunek nie znajdował się w stanie załamania z powodu czynników wewnętrznych. Według współautora badania J. Camilo Chacon-Duque populacja utrzymuje się na stabilnym poziomie od dziesiątek tysięcy lat. Oznacza to, że wyginięcie było prawdopodobnie nagłe i spowodowane siłami zewnętrznymi, a nie stopniowym osłabieniem gatunku.
Zmiana klimatu jako prawdopodobny czynnik wyzwalający
Naukowcy uważają, że okres szybkiego ocieplenia na półkuli północnej, który rozpoczął się około 14 700 lat temu, mógł być główną przyczyną wyginięcia nosorożca włochatego. Szybkie tempo zmian klimatycznych mogło radykalnie zmienić ich siedliska, być może przekraczając możliwości adaptacyjne gatunku. Odkrycie to podkreśla, jak szybko nawet odporne populacje mogą upaść pod wpływem nagłego stresu środowiskowego.
Wyniki opublikowane w czasopiśmie Genome Biology and Evolution zapewniają cenny kontekst dla współczesnych wysiłków na rzecz ochrony przyrody. Zrozumienie, jak doszło do wymierania w przeszłości, może pomóc nam lepiej chronić gatunki stojące obecnie przed podobnymi zagrożeniami, zwłaszcza w obliczu przyspieszania zmian klimatycznych.
