Sonam Wangchuk zawsze był człowiekiem czynu. Z wykształcenia inżynier, zwrócił się ku aktywizmowi, gdy dostrzegł niedociągnięcia w systemie nauczania w Ladakhu, wysoko pustynnym regionie w indyjskich Himalajach. Interesowało go coś więcej niż tylko ulepszanie podręczników. Był zaangażowany w zmianę systemową. Z biegiem lat stał się publiczną twarzą żądań Ladakhu dotyczących ochrony konstytucyjnej i autonomii. Używał strajków głodowych nie jako chwytu PR, ale jako narzędzia zmuszenia rządu Indii do zaangażowania się w dialog.
Jednak w 2026 r. punkt ciężkości przesunął się z autonomii regionalnej na kryzys krajowy.
Popierał protest młodzieży w New Delhi. Grupa nazywała się Karaluch Janta Party. Tytuł brzmi satyrycznie i taki był zamysł. Powód był jednak poważny: reforma procesów egzaminacyjnych na studia w całym kraju. Studenci toną w chaosie niekompetencji. Wangchuk przyszedł im z pomocą.
Rozpoczął strajk głodowy.
Trwało to tygodniami.
Zasiadał na miejscu protestu i składał oświadczenie w sprawie usterek systemu egzaminacyjnego. Wtedy interweniowała policja. Nie został aresztowany. Zabrali go. Nagle. Był tam jeszcze przez minutę, a chwilę później zniknął – pilnie zabrano go do szpitala.
Skąd taka nagła interwencja? Rząd znalazł się pod presją. Strajk głodowy nabierał tempa. To nie był już problem lokalny. Stało się to sprawą narodową.
W 26 dniu sytuacja uległa zmianie.
Premier wygłosił publiczne przemówienie. Nie przeprosił. Nie obiecywał natychmiastowych reform. Obiecał jednak podjęcie działań. Powiedział, że jego gabinet podejmie „rygorystyczne działania” w kwestii niekompetencji egzaminacyjnej w drodze procesu parlamentarnego.
Wangchuk przerwał strajk głodowy.
Czy to wystarczyło? Może. Strajk głodowy dobiegł końca. Wiadomość została dostarczona. Rząd dostrzegł problem. Ale egzaminy nadal się odbywają. System nadal ma wady. Studenci wciąż borykają się z tą samą presją.
Strajk głodowy Wangczuka zadziałał. Kazała mi rozpocząć rozmowę. Na pierwszy plan wysunęła problem narodowy. Pokazała, że jedna osoba, która chce cierpieć, może zwrócić na siebie uwagę rządu.
Ale prawdziwa praca dopiero się zaczyna. Proces parlamentarny rozpoczyna się teraz. Obiecano rygorystyczne środki. Pytanie jak to będzie wyglądać w praktyce.
Studenci czekają. System czeka. Jeszcze nie ma odpowiedzi.
