Vergeet streaming. Het echte drama speelt zich momenteel online af, op vogelcamera’s.
Jij blijft op de bank. Ze laten je alles zien. Geboorte, dood, gulzigheid. Alles in HD. De livefeeds van Cornell nemen je mee van Zuid-Amerikaanse kolibries naar de achtertuinen van Indiana, waar gestreepte uilen hun gezin grootbrengen. Het is wild.
“Kijken naar de camera’s is een levensveranderende ervaring: een ongekende leerervaring die ze vergelijken met virtuele excursies of veldbiologie in hun kijkkamer”, zegt de groep.
Ze vinden dat echt groot nieuws. Ik ben bij hen. Hier zijn zes clips die onlangs opvielen. De volgorde maakt niet uit. De vreemdheid wel.
Eekhoorns blijven niet altijd op de grond
30 april begon zoals elke andere dag, totdat een moeder-banduil een vliegende eekhoorn naar huis sleepte voor het ontbijt. Haar kuikens, Artemis en Apollo. Hun maaltijd was in de lucht voordat het arriveerde. Je kon het patagium duidelijk op het scherm zien, de huid tussen de ledematen gespannen. Dat membraan laat ze glijden. Dit onderscheidt ze van de knaagdieren die zich gewoonlijk in bomen verstoppen. Uilen eten ook zweefvliegtuigen. Op die manier is de natuur efficiënt.
Suikerstorm in Midden-Amerika
Planten zijn belangrijk. Een roodstaartkolibrie stopte even bij de Panama Fruit Feeder voor nectar. Deze vogel komt veel voor in Midden-Amerika, herkenbaar aan de rode staart en die felroze snavel. De meeste van hun soort migreren. Als je ze in je tuin wilt hebben, moet je het proberen. Maar deze? Ze bezoeken alleen het digitale podium. Snel slokje. Weg.
Babyalbatrossen hebben geen wekker nodig
Daybreak arriveerde op 20 dagen oud voor een koninklijk albatroskuiken. Het opende zijn mond. Flapte met die nutteloos uitziende vleugelnoppen. Welkom op de dag, in wezen. De stroom bedekt de broedgebieden bij Pukekura of Taiaroa Head op de zuidpunt van Nieuw-Zeeland. Leuk weetje: de oudst bekende levende vogel is een Laysan-albatress die nestelt op Midway Atoll. Ongeveer 7.000 kilometer ten noorden van waar deze baby wakker wordt. De afstand scheidt hen, maar niet de koppigheid om te blijven leven.
Hoofdbobs dienen een doel
Uiltjes zijn schattig. Dit is geen nieuws. Maar kijken hoe ze hun hoofd bewegen? Dat is wetenschap in actie. Op de Wild Birds Unlimited-camera slapen de kuikens. Onderzoek de lens. Knik krachtig. Mensen noemen het schattige bewegingsparallax en leggen uit waarom. Uilen hebben vaste ogen. Ze kunnen de hunne niet rollen zoals katten dat doen. Om de 3D-wereld om hen heen in kaart te brengen, bewegen ze hun hoofd. Hierdoor coördineren ze zicht en gehoor. Oefening baart kunst voor predatie.
Toekans houden van hun bananen in de lucht
Bananen zijn niet alleen voor apen. Een kielsnaveltoekan bewees dat in de Panamese bomen. Kijk hoe hij eet. Het bijt geen stukken. Hij gooit de stukjes fruit in de lucht en slikt ze heel door. De zwaartekracht trotseren, gewoon voor een tussendoortje. Kielsnavels blijven meestal aan bananen plakken. Ze verplaatsen zaden voor fruitbomen. Essentiële werkers van het bos. De camera bevindt zich in het Soberanía Nationaal park. Vijfendertig kilometer ten noorden van Panama City op Semaphore Hill. Tropische hitte en overal fruit.
Wanneer gasten onverwacht zijn
Regenwouden zijn chaotisch. De camera vangt meestal vogels. Maar niet altijd. Op een dag lag een gekko te relaxen op de voerbak. Er kwam een mot aan. Wilde je een stoel? Of misschien een maaltijd voor iemand anders? Ze keken elkaar aan. Een stille impasse tussen reptiel en insect. De gekko probeerde het te grijpen. Mislukt. De mot ontsnapte. De gekko hield zich waarschijnlijk koel. Of niet. Het leven gaat door in de jungle, of de camera het nu leuk vindt of niet.
Wat er daarna gebeurt, is altijd moeilijk te zeggen. De stroom blijft rollen. Graag gedaan. 🐦
