“In een tijd waarin het geweld van de crisis de aarde teistert, hebben we verhalen nodig die als kaarten fungeren.”
Dat is het uitgangspunt van Tijd en Water. Een nieuwe documentaire. Het verschijnt binnenkort op de schermen.
De film gaat over een land dat vloeibaar wordt.
Andri Snær Magnason schreef het. Of beter gezegd. Zijn leven en werk verankeren het. Hij is een IJslandse dichter. Ook een auteur. Sara Dosa regisseerde dit project. National Geographic zit achter de lens.
Oude foto’s verschijnen op het scherm. Volksverhalen. Familie herinneringen. Ze vermengen zich.
Arni Magnason was Andri’s grootvader. Zijn geest vervaagt nu. Net als het ijs.
“Naarmate de herinnering vervaagt, verdwijnt ook het ijs. De aarde is al duizenden jaren bevroren, maar nu smelt ze.”
De gletsjers vertrekken. Ze voedden generaties. Ze definieerden een huis. Dat landschap is weg of gaat snel.
Maar het is niet alleen een grafrede. Het is een tijdcapsule.
Waarom? Omdat herinneren dingen verandert. Het bewaren van deze verhalen voelt als hoop. Een manier om te dromen van een toekomst waarin mensen hier nog kunnen leven.
Het klinkt zacht. Maar overleven begint vaak met herinnering.
De première komt op 29 mei in de bioscoop. Streaming volgt later. Bekijk het.
Wat doe je als je huis begint te smelten?
