Recente extreme koudemomenten in Florida veroorzaakten een ongewoon fenomeen in de Golf van Mexico, waarbij NASA-satellietbeelden een opvallende verschuiving in de waterkleur lieten zien. Diep azuurblauwe wateren nabij de westkust van de staat zijn opgehelderd tot een lichtblauwgroene tint, als gevolg van geagiteerd calciumcarbonaatsediment, aangewakkerd door ijskoude temperaturen en harde wind.
De trigger: arctische lucht- en winterstormen
De verandering vond plaats eind januari en begin februari toen twee grote winterstormen, Fern en Gianna, door de regio raasden. Deze systemen brachten temperaturen onder het vriespunt naar delen van Florida, een gebeurtenis die zeldzaam genoeg was om leguanen uit bomen te laten vallen – en om de toestand van de oceaan dramatisch te veranderen. De Moderate Resolution Imaging Spectroradiometer (MODIS) op NASA’s Terra-satelliet heeft de verandering op 3 februari vastgelegd.
Hoe het werkt: dichtheid en sediment
De belangrijkste factor is de waterdichtheid. Naarmate de temperatuur van de oceaan daalde, werd het koudere, ondiepere water dichter en stroomde het met de getijden uit de kust, waarbij het calciumcarbonaatmodder met zich meevoerde. Deze modder bestaat grotendeels uit de overblijfselen van mariene organismen en wordt meestal op de zeebodem afgezet. De combinatie van kou en wind heeft dit sediment effectief geresuspendeerd, waardoor het water zijn ongebruikelijke bleke uiterlijk kreeg.
Eddies en koolstofcycli
Het fenomeen beperkt zich niet tot eenvoudige kleurverandering. Verdere analyse van de Operational Land Imager (OLI) van Landsat 9 onthulde dat zich “hamerhead”-wervelingen vormden nabij de Western Florida Shelf. Deze wervelende patronen ontstaan wanneer dichter, kouder water sediment naar de langzamere stromingen van de Golf van Mexico trekt. Dezelfde vloeistofdynamica kan worden waargenomen bij stofstormen op aarde en zelfs op Mars.
Waarom dit ertoe doet: klimaatinzichten
Dit zeldzame seizoensevenement is niet alleen visueel opvallend; het levert waardevolle gegevens op voor klimaatwetenschappers. Suspensies van carbonaatsedimenten spelen een rol in de koolstofcyclus van de aarde, waarbij voorheen bekend was dat orkanen en cyclonen materiaal in dieper water opslaan. Koudefronten kunnen echter soortgelijke processen faciliteren, iets waar wetenschappers weinig van begrijpen. Door deze gebeurtenissen te bestuderen hopen klimatologen hun begrip van de koolstofvastlegging in de oceanen te verbeteren.
Begrijpen hoe deze zeldzamere gebeurtenissen de lokale koolstofvastlegging in de oceanen beïnvloeden, zou onze algehele klimaatmodellen kunnen verfijnen.
Deze seizoensveranderingen bieden een unieke kans om te bestuderen hoe extreem weer de oceaandynamiek na het orkaanseizoen beïnvloedt, waardoor mogelijk nieuwe inzichten worden onthuld in de complexiteit van de mariene koolstofcyclus.
