De Artemis II-missie gaat zijn laatste, meest kritieke fase in. Na acht dagen maanverkenning verlegt de bemanning van de Orion-capsule –Reid Wiseman, Victor Glover, Christina Koch en Jeremy Hansen —nu hun focus van wetenschappelijke ontdekkingen naar de complexe logistiek van veilig terugkeren naar de aarde.
Het laatste aftellen naar de terugkeer
Nu de 10-daagse missie zijn einde nadert, zijn NASA-functionarissen overgestapt van missie-uitvoering naar voorbereiding op terugkeer. Terwijl de bemanning de hele week bezig is met het uitvoeren van wetenschap en het herstellen van de ontberingen van de ruimte, staan de komende dagen in het teken van het garanderen van een vlekkeloze afdaling door de atmosfeer van de aarde.
Om de veiligheid en voorbereiding te maximaliseren, merkte missievluchtdirecteur Rick Henfling op dat bepaalde secundaire activiteiten waren geannuleerd. Concreet werd een geplande oefening waarbij sprake was van de bouw van een stralingsschuilplaats met behulp van opslag aan boord geschrapt om de bemanning meer tijd te geven om de cabine voor te bereiden op de terugreis.
Handmatige bediening testen
Een van de belangrijkste prioriteiten tijdens deze laatste dagen is het valideren van de handmatige bediening van het ruimtevaartuig. De bemanning zal oefenen met het handmatig besturen van de Orion-capsule – een cruciale test voor toekomstige missies waarbij de capsule moet worden gekoppeld aan andere ruimtevaartuigen in een baan om de aarde.
De natuurkunde van een afdaling van 13 minuten
De overgang van de ruimte naar de oceaan is een gewelddadig en snel proces. Op vrijdag zal de missie culmineren in een snelle terugkeer die slechts 13 minuten duurt.
De afdaling omvat een dramatisch vertragingsproces:
– Atmosferische intrede: De capsule raakt de bovenste atmosfeer van de aarde met duizelingwekkende snelheden.
– Remmen: Het vaartuig zal stuwraketten inzetten om zijn traject en snelheid te beheren.
– Parachute-inzet: Om een catastrofale impact te voorkomen, zal de capsule een reeks van drie soorten parachutes inzetten:drogues, piloten en hoofdparachutes.
– Eindsnelheid: Deze systemen moeten de capsule vertragen van bijna 35.000 voet per seconde naar ongeveer 25 voet per seconde tegen de tijd dat deze de Stille Oceaan bereikt.
Hersteloperaties op zee
Een succesvolle landing is slechts het halve werk; de astronauten moeten dan uit de oceaan worden gehaald. De hersteloperatie wordt geleid door Liliana Villarreal, die coördineert vanuit de USS John P. Murtha, een marineschip dat momenteel in positie is om de capsule in de Stille Oceaan te onderscheppen.
Zodra de landing plaatsvindt, zullen marineduikers de Orion-capsule naderen om de bemanning te helpen. De astronauten zullen van de capsule worden overgebracht naar een opgeblazen herstelvaartuig, door Villarreal beschreven als een ‘voorportaal’, om ervoor te zorgen dat ze veilig aan boord van het herstelschip worden gebracht.
Een missie van validatie
Hoewel het primaire doel van Artemis II de verkenning van de maan was, kan de belangrijkste conclusie voor NASA de validatie van het Orion-ruimtevaartuig zelf zijn. Vluchtdirecteur Rick Henfling sprak zijn vertrouwen uit in de hardware en verklaarde dat de missie heeft bewezen dat het ruimtevaartuig “goed functioneert” en dat het team voorbereid is op een nominale deelname, wat betekent een terugkeer die alle geplande, standaardprocedures volgt.
Het succes van deze missie dient als een essentieel ‘proof of concept’ voor NASA’s deep-space-hardware, waardoor wordt gegarandeerd dat de systemen die zijn ontworpen om mensen naar de maan te brengen, in staat zijn hen veilig thuis te brengen.
Conclusie
Terwijl Artemis II zich voorbereidt op zijn definitieve afdaling, is de missie verschoven van het domein van wetenschappelijke verkenning naar een test met hoge inzet van terugkeertechnologie. Het succesvolle herstel van de bemanning zal NASA voorzien van de essentiële gegevens die nodig zijn om toekomstige bemande missies naar het maanoppervlak en daarbuiten te ondersteunen.
