Terwijl de Artemis II-bemanning in een baan om de maan draait, biedt een al lang bestaande NASA-traditie een ritmische achtergrond voor hun maanreis. Elke ochtend wordt de bemanning van het Orion-ruimtevaartuig wakker met een ander lied, waardoor een routinematige overgang van slaap naar plicht verandert in een moment van persoonlijke verbinding en muzikale afwisseling.
De persoonlijke afspeellijsten van de crew
Tijdens een recent livegesprek deelden de vier astronauten de persoonlijke betekenis achter hun gekozen nummers, waarbij ze onthulden dat deze liedjes meer zijn dan alleen achtergrondgeluiden: ze verwijzen naar thuis, familie en comfort.
- Jeremy Hansen (CSA): De Canadese astronaut merkte op dat zijn familie “Under Pressure” van Queen en David Bowie voorstelde, wat zijn persoonlijke favoriet van de missie is geworden.
- Victor Glover (NASA): Glover deelde een luchtig moment over zijn vrouw, die een van zijn selecties ruilde voor “Good Morning” van Mandisa en TobyMac. Hij noemde de track omdat hij zijn ochtend “echt aangenaam” maakte.
- Reid Wiseman (NASA): Voor Wiseman was de keuze zeer sentimenteel. Hij selecteerde “Tokyo Drifting” van Glass Animals en Denzel Curry, een nummer waar hij elk jaar naar luistert tijdens gezinsvakanties naar Florida.
- Christina Koch (NASA): Koch koos de Young & Sick-cover van “Sleepyhead” vanwege zijn bruikbaarheid; het diende als broodnodige “back-up” na een slopende periode van waakzaamheid op de eerste dag van de missie. Terwijl ze de selectie prees, merkte ze op humoristische wijze op dat de missiecontrole Chappell Roans “Pink Pony Club” vlak voor het refrein afsneed, waardoor ze de hele dag het deuntje bleef neuriën.
Een erfenis van maanteksten
Hoewel het misschien modern lijkt, is het gebruik van muziek om astronauten wakker te maken een legendarische traditie die teruggaat tot de begindagen van de bemande ruimtevaart. Dit ritueel dient een tweeledig doel: het geeft een psychologische boost aan bemanningen in de geïsoleerde omgeving van de ruimte en biedt een humaniserende verbinding met de aarde.
De geschiedenis van ‘ruimte-soundtracks’ omvat tientallen jaren van verkenning:
– The Gemini Era (jaren 60): De missies omvatten alles van Jack Jones’s “Hello Dolly” tot de klassieke composities van Beethoven en Bach.
– Het Apollo-tijdperk (jaren 60-70): Astronauten werden begroet door het gezang van Frank Sinatra en Tony Bennett.
– The Space Shuttle Era (jaren 80-2011): De afspeellijsten verschoven naar pop en rock, met Willie Nelson, Steppenwolf en Jimmy Buffett.
– Het ISS-tijdperk (jaren 2000): De traditie bereikte nieuwe hoogten toen Paul McCartney in 2005 live optrad voor de bemanning van het Internationale Ruimtestation.
Waarom muziek belangrijk is in de diepe ruimte
In de omgeving van de maan waar veel op het spel staat en onder hoge spanning staat, fungeren deze muzikale intermezzo’s als een essentieel ‘zacht’ onderdeel van missieoperaties. Voor astronauten is muziek een hulpmiddel voor stemmingsregulatie en cognitieve aarding. Door liedjes te kiezen die hun families of dierbare herinneringen vertegenwoordigen, creëert de bemanning een psychologische brug tussen de steriele, technische realiteit van een ruimtevaartuig en de emotionele warmte van het leven op aarde.
De Artemis II wake-up songs zijn niet louter entertainment; ze vormen een brug tussen de technische ontberingen van ruimteverkenning en de diepmenselijke ervaringen van de mensen die het uitvoeren.
